LIGHTREADINGS MAG LOGO

Photographers

ANNA GUSEVA | “Let The Wolf Howl In The Night”

Lightreadings mag Anna Guseva photo

ENG GR I moved from Russia to a French village founded more than 1600 years ago. Its inhabitants form a tight-knit, close community. They call themselves “wolves” — this is how the name of the river on which the village stands, is translated from French. Wolves live in packs. A pack is a solid social unit. It features internal cohesion, social order, and hierarchy. A wolf protects the area from uninvited guests. This uninvited guest is me. What should I do to integrate into local culture? My project reflects my attempts to become a genuine part of the new place. Μετακόμισα από τη Ρωσία σε ένα γαλλικό χωριό που δημιουργήθηκε πριν από 1600 χρόνια. Οι κάτοικοί του αποτελούν μια στενή, δεμένη κοινότητα. Αυτοαποκαλούνται «λύκοι» – έτσι μεταφράζεται από τα γαλλικά το όνομα του ποταμού στον οποίο βρίσκεται το χωριό. Οι λύκοι ζουν σε αγέλες. Η αγέλη είναι μια σταθερή κοινωνική μονάδα. Διαθέτει εσωτερική συνοχή, κοινωνική τάξη και ιεραρχία. Ένας λύκος προστατεύει την περιοχή από απρόσκλητους επισκέπτες. Αυτός ο απρόσκλητος επισκέπτης είμαι εγώ. Τι πρέπει να κάνω για να ενσωματωθώ στην τοπική κουλτούρα; Το έργο μου αντανακλά τις προσπάθειές μου να γίνω γνήσιο μέρος του νέου τόπου. Anna Guseva Anna Guseva (b. 1994) is a visual artist from St. Petersburg, living in France since 2018. Currently she is studying at the Academy of Documentary and Art Photography “Fotografika”. In her artistic practice, Anna uses such mediums as photography, video and performance. Her area of interest revolves around the topics of spiritual search, existential self-determination, perception and comprehension of death, sacred thinking. Η Anna Guseva (1994) είναι καλλιτέχνις, γεννημένη στην Αγία Πετρούπολη και ζει στη Γαλλία από το 2018. Σπουδάζει στην Ακαδημία Φωτογραφίας Ντοκουμέντου και Τέχνης «Fotografika». Στην καλλιτεχνική της πρακτική, η Άννα χρησιμοποιεί μέσα όπως η φωτογραφία, το βίντεο και η περφόρμανς. Το πεδίο ενδιαφέροντός της περιστρέφεται γύρω από τα θέματα της πνευματικής αναζήτησης, του υπαρξιακού αυτοπροσδιορισμού, της αντίληψης και κατανόησης του θανάτου, της σκέψης περί ιερού. www.anna-guseva.com 

ANNA GUSEVA | “Let The Wolf Howl In The Night” Read More »

YAN MING | “Country of Ambition”

ENG GR Yan Ming’s photographs from “Country Of Ambition” offer the viewer an ironic and, sometimes, cynical view of China. His pictures hint at both the industrialisation of the country, the increasing urban-rural divide, as well as the ability of the Chinese people to cope with this unprecedented change in their lives, with stoicism and a sense of humour writ large on their faces. While many Chinese photographers are concerned with the social, economic and political situation of modern China, Ming created his own path. He focuses on ordinary, everyday people going about their day-to-day lives and creates multiple layered pictures, rich in narrative, and going beyond the obvious, to tell us something profound about his homeland’s culture, its history and traditions. There is a tranquillity in Ming’s photographs that slow us down to view his world in a serene light. His clarity of vision and open mind is willing to recognise that Chinese aesthetics are unique. Deeply rooted in the past and indifferent to Western trends and fashions. Οι φωτογραφίες του Yan Ming από το ” Country Of Ambition” προσφέρουν στον θεατή μια ειρωνική και, μερικές φορές, κυνική άποψη της Κίνας. Οι εικόνες του υπαινίσσονται τόσο την βιομηχανοποίηση της χώρας, όσο και τον αυξανόμενο αστικό-αγροτικό διαχωρισμό, καθώς και την ικανότητα του κινέζικου λαού να αντιμετωπίζει αυτή την άνευ προηγουμένου αλλαγή στη ζωή του, στωικά και μια αίσθηση του χιούμορ αποτυπωμένη στα πρόσωπά τους. Ενώ πολλοί σύγχρονοι Κινέζοι φωτογράφοι ασχολούνται με την κοινωνική, οικονομική και πολιτική κατάσταση της σύγχρονης Κίνας, ο Ming χάραξε τη δική του πορεία. Επικεντρώνεται στους απλούς, καθημερινούς ανθρώπους που ασχολούνται με την καθημερινή τους ζωή, και δημιουργεί πολυεπίπεδες εικόνες, πλούσιου αφηγηματικού χαρακτήρα, που υπερβαίνουν το προφανές, για να μας πουν κάτι βαθύτερο για τον πολιτισμό, την ιστορία και τις παραδόσεις της πατρίδας του. Υπάρχει μια ηρεμία στις φωτογραφίες του Ming που μας επιβραδύνει, κάνοντάς μας να δούμε τον κόσμο του λουσμένο σ’ ένα γαλήνιο φως. Η σαφήνεια του οράματος και το ανοιχτό μυαλό του είναι πρόθυμα να αναγνωρίσουν ότι η κινεζική αισθητική είναι μοναδική. Βαθιά ριζωμένη στο παρελθόν και αδιάφορη για τις δυτικές τάσεις και μόδες. Yan Ming Yan Ming was born in Dingyuan, Anhui Province in the 1970s. He majored in Chinese language and literature in the university. After graduation, Yan used to work as a high school teacher, rock musician, magazine editor, promoter at a record company, and news photojournalist. He resigned from office in 2010 and devoted himself entirely being a freelance photographer. Yan Ming lives in Guangzhou, China. Ο Yan Ming γεννήθηκε στο Dingyuan της επαρχίας Anhui τη δεκαετία του 1970. Σπούδασε κινεζική γλώσσα και λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο. Μετά την αποφοίτησή του, ο Γιαν εργάστηκε ως καθηγητής λυκείου, ροκ μουσικός, συντάκτης περιοδικού, διαφημιστής σε δισκογραφική εταιρεία και φωτορεπόρτερ ειδήσεων. Παραιτήθηκε από τα καθήκοντά του το 2010 και αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου ως ανεξάρτητος φωτογράφος. Σήμερα ζει στην Γκουανγκζού της Κίνας www.yanming.im

YAN MING | “Country of Ambition” Read More »

JAKUB PASIERKIEWICZ: “Natural Resemblance”

ENG GR Often, we come across images which have very little in common regarding their subject, yet which seem to be closely resembled. It is a sort of unintentional recollection, where retained images in our memory appear in newly encountered situations, phenomena, or objects. Some might call it Déjà vu – as an anomaly of memory, which creates a distinct impression that experience is “being recalled”. Subconsciously similar motifs draw one’s attention. Individual elements of compositions, or colour combinations, all bring deeply embedded memories of past experiences. Συχνά, συναντάμε εικόνες που έχουν ελάχιστα κοινά όσον αφορά στο θέμα τους, αλλά που μοιάζουν πολύ. Είναι ένα είδος ακούσιας ανάμνησης, όπου οι εικόνες που διατηρούμε στη μνήμη μας εμφανίζονται σε νέες καταστάσεις, φαινόμενα ή αντικείμενα. Κάποιοι θα μπορούσαν να το ονομάσουν Déjà vu – μια ανωμαλία της μνήμης, η οποία δημιουργεί την ξεχωριστή εντύπωση ότι η εμπειρία «ανακαλείται». Υποσυνείδητα παρόμοια μοτίβα τραβούν την προσοχή κάποιου. Μεμονωμένα στοιχεία συνθέσεων, ή χρωματικοί συνδυασμοί, όλα φέρνουν βαθιά ριζωμένες μνήμες προηγούμενων εμπειριών. Jakub Pasierkiewicz Jakub Pasierkiewicz was born in 1980 in Poland and graduated from the University of Silesia with a Master in Fine Arts in 2005. Since he moved to England in 2006, he has exhibited mainly in Europe, India, US and Canada including: Foto Festival Schiedam (Netherlands), The Lenzburg Photo Festival (Swiss), Head On Photo Festival (Australia), Kolga Tbilisi Photo (Georgia), The ING Discerning Eye (UK), PABA International Photo Competition (Pakistan), NOA17 (UK), Hiii Photography (China), The Indian Photography Festival IPF (India), Berlin Foto Biennale (Germany), MIFA Photography Awards (Russia). Ο Jakub Pasierkiewicz γεννήθηκε το 1980 στην Πολωνία και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Σιλεσίας με μεταπτυχιακό στις Καλές Τέχνες το 2005. Από τότε που μετακόμισε στην Αγγλία το 2006, έχει εκθέσει κυρίως στην Ευρώπη, την Ινδία, τις ΗΠΑ και τον Καναδά μεταξύ των οποίων: Foto Festival Schiedam (Ολλανδία), The Lenzburg Photo Festival (Ελβετία), Head On Photo Festival (Αυστραλία), Kolga Tbilisi Photo (Γεωργία ), The ING Discerning Eye (Ηνωμένο Βασίλειο), PABA International Photo Competition (Πακιστάν), NOA17 (Ηνωμένο Βασίλειο), Hiii Photography (Κίνα), The Indian Photography Festival IPF (Ινδία), Μπιενάλε Φωτογραφίας Βερολίνου (Γερμανία), MIFA Photography Awards (Ρωσία ). www.kubap.com

JAKUB PASIERKIEWICZ: “Natural Resemblance” Read More »

EMILIA MARTIN: The blue of the far distance

Emilia Martin Photo

ENG GR I am not an astronomer – while I can barely name a few constellations stargazing brought me comfort whenever life felt too narrow and systems too oppressive. In times of capitalism and its symptomatic fetish of light, I explore the act of stargazing as a path towards a gentle emancipation, of accessing space that represents connectedness, belonging and wonder regardless of binary narratives, or systems. It is a hopeful speculation about the place of positive escape, a constellation of stargazers, of darknesses and surreal landscapes, of ancient orreries and universes in a human scales, a clash between mundane and sublime. Δεν είμαι αστρονόμος – ενώ μετά βίας μπορώ να ονομάσω μερικούς αστερισμούς, η παρατήρηση των άστρων μου έφερε παρηγοριά κάθε φορά που η ζωή φαινόταν πολύ στενή και τα συστήματα πολύ καταπιεστικά. Στην εποχή του καπιταλισμού και του συμπτωματικού φετίχ του φωτός, εξερευνώ την πράξη της παρατήρησης των άστρων ως ένα μονοπάτι προς μια ήπια χειραφέτηση, της πρόσβασης στο χώρο που αντιπροσωπεύει τη σύνδεση, το ανήκειν και το θαύμα, ανεξάρτητα από δυαδικές αφηγήσεις ή συστήματα. Είναι μια ελπιδοφόρα εικασία για τον τόπο της θετικής απόδρασης, έναν αστερισμό αστροπαρατηρητών, σκοταδιών και σουρεαλιστικών τοπίων, αρχαίων κοσμημάτων και συμπάντων σε ανθρώπινη κλίμακα, μια σύγκρουση μεταξύ εγκόσμιου και μεγαλειώδους. Emilia Martin Emilia Martin is a storyteller working with photography, writing and sound, based on critical reflection following years of documentary and portrait photographic practice. She is a member and a founder of the Radio Echo Collective. As a child Emilia spent every summer break on her grandmother’s farm in the Eastern Poland. It was her escape from a daily life in the heavy industry coal mining landscape of her hometown, Silesia, where pragmatic and patriarchal approaches to life were dominant. The landscape of the farm taught her about proximity of nature and wilderness, appreciation for night, darkness and what it represents: the unknown, the poetic – the values Emilia now embraces and preserves as an artist. A clash between the narrative of pragmatism against the mysticism and sublime formed a place where Emilia felt she belonged and she continues to address it in her artistic practice. Emilia is a caring feminist and in her practice she seeks nuanced ethical and inclusive approaches. She believes in collaborations based on authenticity and considers herself and her creative work to be a part of a bigger ecosystem. Η Emilia Martin είναι μια αφηγήτρια που ασχολείται με τη φωτογραφία, τη γραφή και τον ήχο, βασισμένη στον κριτικό προβληματισμό μετά από χρόνια πρακτικής στη φωτογραφία ντοκουμέντου και πορτρέτου. Είναι μέλος και ιδρύτρια της κολεκτίβας Radio Echo Collective. Ως παιδί, η Emilia περνούσε τις καλοκαιρινές διακοπές στο αγρόκτημα της γιαγιάς της στην ανατολική Πολωνία. Ήταν η απόδρασή της από την καθημερινή ζωή στο τοπίο εξόρυξης άνθρακα της βαριάς βιομηχανίας της γενέτειράς της, Silesia, όπου κυριαρχούσαν οι ρεαλιστικές και πατριαρχικές προσεγγίσεις στη ζωή. Το τοπίο του αγροκτήματος τη δίδαξε την εγγύτητα της φύσης και της ερημιάς, την εκτίμηση για τη νύχτα, το σκοτάδι και αυτό που αντιπροσωπεύει: το άγνωστο, το ποιητικό –αξίες που η Emilia τώρα αγκαλιάζει και διατηρεί ως καλλιτέχνης. Μια σύγκρουση μεταξύ της αφήγησης του πραγματισμού ενάντια στον μυστικισμό και το μεγαλείο διαμόρφωσε ένα μέρος όπου η Emilia ένιωθε ότι ανήκε και συνεχίζει να το αντιμετωπίζει στην καλλιτεχνική της πρακτική. Η Emilia είναι μια στοργική φεμινίστρια και, στην πρακτική της, αναζητά λεπτές ηθικές και συμπεριληπτικές προσεγγίσεις. Πιστεύει στις συνεργασίες που βασίζονται στην αυθεντικότητα και θεωρεί τον εαυτό της και τη δημιουργική της δουλειά μέρος ενός μεγαλύτερου οικοσυστήματος. www.emiliamartin.com

EMILIA MARTIN: The blue of the far distance Read More »

TEALIA ELLIS RITTER: “The Model Family”

ENG GR The series The Model Family is an exploration into identity through portraits of my immediate family. I am interested in the intimate progression of individuals over time, the body’s ability to convey emotion and experience through gesture and the ambiguity of the family photograph, specifically the ambiguity of a single image or moment and how context, arrangement and organization imparts meaning to these images and effects memory. The Model Family draws on an ongoing archive of images that I began creating when I was in my early teens. Images are free floating and can be organized and reorganized into “chapters.” Chapters may operate chronologically but are more often presented as skipping through time. This skipping is meant to engage with the circuitous path memory often takes. A singular image may present multiple meanings in each arrangement, altering its own relationship to the group. Much like a time traveler revisiting the same moment in their own life multiple times, with each visit the specific moment is linked to a new sequence. Kurt Vonnegut in his novel, Slaughterhouse Five, describes looking at one’s life in this manner: “Each clump of symbols is a brief, urgent message – describing a situation, a scene … There isn’t any particular relationship between all the messages, except the author has chosen them carefully, so that, when seen all at once, they produce an image of life that is beautiful and surprising and deep.” Η σειρά “The Model Family” είναι μια εξερεύνηση της ταυτότητας μέσα από πορτρέτα της άμεσης οικογένειάς μου. Με ενδιαφέρει η οικεία εξέλιξη των ατόμων με την πάροδο του χρόνου, η ικανότητα του σώματος να μεταδίδει συναισθήματα και εμπειρίες μέσω χειρονομιών και η ασάφεια της οικογενειακής φωτογραφίας. Συγκεκριμένα, η ασάφεια μιας μεμονωμένης εικόνας ή στιγμής και πώς το πλαίσιο, η διάταξη και η οργάνωση της προσδίδουν νόημα και επιδρούν στη μνήμη. Το “The Model Family” βασίζεται σε ένα διαρκές αρχείο εικόνων που άρχισα να δημιουργώ όταν ήμουν στην αρχή της εφηβείας μου. Οι εικόνες είναι αιωρούμενες και μπορούν να οργανωθούν και να αναδιοργανωθούν σε “κεφάλαια” με οποιαδήποτε σειρά. Τα κεφάλαια μπορεί να λειτουργούν χρονολογικά, αλλά παρουσιάζονται σαν να παρακάμπτουν το χρόνο. Αυτή η χρονική παράκαμψη εμπλέκεται με την κυκλική διαδρομή, που παίρνει συχνά η μνήμη. Μια μοναδική εικόνα μπορεί να παρουσιάζει πολλαπλές έννοιες σε κάθε διάταξη, αλλάζοντας τη δική της σχέση με τις υπόλοιπες. Όπως ένας ταξιδιώτης του χρόνου που επισκέπτεται ξανά την ίδια στιγμή στη ζωή του πολλές φορές, με κάθε επίσκεψη η συγκεκριμένη στιγμή συνδέεται με μια νέα ακολουθία. Ο Kurt Vonnegut στο μυθιστόρημά του, Slaughterhouse Five, περιγράφει το να βλέπει κανείς τη ζωή του με αυτόν τον τρόπο. «Κάθε δέσμη συμβόλων είναι ένα σύντομο, επείγον μήνυμα – που περιγράφει μια κατάσταση, μια σκηνή… Δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη σχέση μεταξύ όλων των μηνυμάτων, εκτός από το ότι ο συγγραφέας τα έχει επιλέξει προσεκτικά, έτσι ώστε, όταν τα δει κανείς ταυτόχρονα , παράγουν μια εικόνα της ζωής που είναι όμορφη, εκπληκτική και βαθιά». Tealia Ellis Ritter Tealia Ellis Ritter lives and works in rural Connecticut. Ellis Ritter’s work contends with the intersecting roles of the photograph as personal document, familial marker of time and object with physical surface. Her interests lie in exploring in both a physical and emotional sense the changing nature of identity and intimacy over time. She is presently engaged in a long term project documenting family members in both a representational and abstract manner, with a focus on the physicality and vulnerability of the human body. Her work has been exhibited internationally, most recently by Aperture, The New Yorker, Ain’t Bad, Women in Photography, The Magenta Foundation, Catherine Edelman Gallery, Taschen NYC, Double V Gallery, France, the Swab Art Fair Barcelona and at Humble Arts “31 Under 31” exhibition. Her work has also appeared in many publications, including The London Daily Telegraph, Mouvement Magazine, Stella Magazine, Bloomberg Pursuits Magazine and The Financial Times of London. Η Tealia Ellis Ritter ζει και εργάζεται στην επαρχία του Κονέκτικατ. Το έργο της Ellis Ritter αντιμετωπίζει τους τεμνόμενους ρόλους της φωτογραφίας ως προσωπικού ντοκουμέντου, οικογενειακού χρονοδείκτη και αντικειμένου με φυσική επιφάνεια. Τα ενδιαφέροντά της έγκεινται στη διερεύνηση, τόσο με φυσική όσο και με συναισθηματική έννοια, της μεταβαλλόμενης φύσης της ταυτότητας και της οικειότητας με την πάροδο του χρόνου. Επί του παρόντος, ασχολείται με ένα μακροπρόθεσμο έργο που τεκμηριώνει τα μέλη της οικογένειας με αντιπροσωπευτικό και αφηρημένο τρόπο, με έμφαση στη φυσικότητα και την ευπάθεια του ανθρώπινου σώματος. Η δουλειά της έχει εκτεθεί διεθνώς, πιο πρόσφατα από τα: Aperture, The New Yorker, Ain’t Bad, Women in Photography, The Magenta Foundation, Catherine Edelman Gallery, Taschen NYC, Double V Gallery, το Swab Art Fair Barcelona και στην έκθεση του Humble Arts «31 Under 31». Η δουλειά της έχει επίσης παρουσιαστεί σε πολλές εκδόσεις, συμπεριλαμβανομένων των The London Daily Telegraph, Mouvement Magazine, Stella Magazine, Bloomberg Pursuits Magazine και The Financial Times of London. ellisritter.com

TEALIA ELLIS RITTER: “The Model Family” Read More »

LUO JIAN: “Deep Red”

ENG GR In Tibet, red is the color of robes and temples. It is the symbolic color of Tibetan Buddhism, also the sacred representation of chastity and perseverance. As Chinese authorities’ control over Tibet tightens, Tibetan Buddhism, once intertwined with politics, gradually grows indifferent toward politics. The monastic codes embedded in the religion: contentment, and humbleness, are replaced by political compliance and religious repression. All the precepts of Tibetan Buddhism for monks gradually evolved into forbearance to the authorities. Today, governed by the red regime, the red religious life is peaceful yet suppressed, silent yet subservient. Στο Θιβέτ, το κόκκινο είναι το χρώμα των ενδυμάτων και των ναών. Είναι το συμβολικό χρώμα του Θιβετιανού Βουδισμού, κι επίσης η ιερή αναπαράσταση της αγνότητας και της επιμονής. Καθώς ο έλεγχος των κινεζικών αρχών στο Θιβέτ γίνεται αυστηρότερος, ο Θιβετιανός Βουδισμός, κάποτε συνυφασμένος με την πολιτική, σταδιακά γίνεται αδιάφορος απέναντι της. Οι μοναστικοί κώδικες που είναι ενσωματωμένοι στη θρησκεία: ικανοποίηση και ταπεινότητα, αντικαθίστανται από την πολιτική συμμόρφωση και τη θρησκευτική καταπίεση. Όλα τα διδάγματα του Θιβετιανού Βουδισμού για τους μοναχούς εξελίχθηκαν σταδιακά σε ανοχή στις αρχές. Σήμερα, που κυβερνάται από το κόκκινο καθεστώς, η κόκκινη θρησκευτική ζωή είναι ειρηνική αλλά καταπιεσμένη, σιωπηλή αλλά υποταγμένη. Luo Jian Luo Jian is a Chinese documentary photographer. He holds two MFAs from Paris 1 Panthéon-Sorbonne University and Beijing Normal University. After working more than a decade as a photojournalist in the Chinese press industry, he moved to France where he began a new photography journey. His works have been exhibited in China, France, Italy, Switzerland, etc. His 5 photographs from the project Deep Red are in the permanent collection of MUSEC Museum. Ο Luo Jian είναι Κινέζος φωτογράφος. Είναι κάτοχος δύο MFAs από το Paris 1 Panthéon-Sorbonne University και το Beijing Normal University. Αφού εργάστηκε περισσότερο από μια δεκαετία ως φωτορεπόρτερ στον κινέζικο Τύπο, μετακόμισε στη Γαλλία όπου ξεκίνησε ένα νέο φωτογραφικό ταξίδι. Έργα του έχουν εκτεθεί στην Κίνα, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ελβετία κ.ά. Πέντε φωτογραφίες του από το έργο Deep Red βρίσκονται στη μόνιμη συλλογή του Μουσείου MUSEC. www.luojianphoto.com

LUO JIAN: “Deep Red” Read More »

AKIS DETSIS: “Still Life”

eng I consider photographs to be traces of reality. Fragments, transformations that convey information in a non- linear mode. They are expanding our perception, they constitute a reality in the second degree, narrower but more dramatic (Susan Sontag). According to Walter Benjamin, in them we recognize images of our unconscious. For many years, among what I choose to shoot, I collect images that seemingly do not correspond to a specific subject, nor do they form a unity distinguished by external similarities. But after a more thorough observation, I become able to apprehend their affinities in the sensation they transmit, regardless of their external form. Regardless of whether they are images of external or internal space, still life, structures or human forms, they do carry a somewhat symbolic, latent, submissive element, a presence that cannot be easily conveyed in words. They bring out aspects of the world that direct vision overlooks. gr Θεωρώ τις φωτογραφίες ίχνη πραγματικότητας. Αποσπάσματα, μεταμορφώσεις που μεταφέρουν πληροφορίες με μη γραμμικό τρόπο. Επεκτείνουν την αντίληψη μας, αποτελούν μία πραγματικότητα δευτέρου βαθμού παρούσα με στενότερο αλλά πιο δραματικό τρόπο (Susan Sontag). Κατά τον Walter Benjamin, αναγνωρίζουμε σε αυτές, εικόνες του ασυνειδήτου μας. Εδώ και πολλά χρόνια, ανάμεσα σε όσα φωτογραφίζω, συλλέγω εικόνες που φαινομενικά δεν έχουν συγκεκριμένη θεματική ούτε εντάσσονται σε ομάδες με κοινά εξωτερικά χαρακτηριστικά. Μελετώντας τις όμως καλύτερα, παρά το ότι δεν μπορώ να τις εξηγήσω λογικά, μπορώ να αντιληφθώ τις συγγένειες τους όσον αφορά, όχι τόσο την εξωτερική τους μορφή, όσο την αίσθηση που μεταδίδουν. Ανεξάρτητα από το αν είναι φωτογραφίες εξωτερικού ή εσωτερικού χώρου, αντικειμένων, κατασκευών ή ανθρώπινων μορφών, μεταφέρουν κάτι συμβολικό, λανθάνον, υπόρρητο, μία παρουσία που δεν μπορεί εύκολα να περιγραφεί με λέξεις. Αναδεικνύουν όψεις του κόσμου που η απευθείας όραση παραβλέπει. Akis Detsis Akis Detsis was born in Athens in 1963 and has been photographing since 1991. He has presented his work in five solo photography exhibitions and has participated in several group exhibitions. He has published four photo books: “SPACES”/1998/Photohoros, “TIME IN-BETWEEN”/2008/tetarto, “PROJECTION”/2017/self-published, “STILL LIFE”/2019 /self-published. His work has been published in photography magazines and websites and presented in photographic events. O Άκης Δέτσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963 και φωτογραφίζει από το 1991. Έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε πέντε ατομικές εκθέσεις φωτογραφίας και έχει πάρει μέρος σε αρκετές ομαδικές. Έχει κυκλοφορήσει τέσσερα φωτογραφικά λευκώματα: «ΧΩΡΟΙ»/1998/Φωτοχώρος, «ΕΝΔΙΑΜΕΣΟΣ  ΧΡΟΝΟΣ»/2008/tetarto, «ΠΡΟΒΟΛΗ»/2017/αυτο-έκδοση, «STILL LIFE»/2019/ αυτο-έκδοση. Δείγματα της δουλειάς του έχουν δημοσιευτεί σε φωτογραφικά περιοδικά και ιστοσελίδες και έχουν παρουσιαστεί σε φωτογραφικές εκδηλώσεις. akisdetsis.com

AKIS DETSIS: “Still Life” Read More »

GEORGE VOGIATZAKIS: “Perpetual Motif “

eng The series entitled “Perpetual Motif” includes photos of the last eight years from his own fantastic city, which is perceived through a puzzle of fragmentary images from various cities that he has visited and photographed. gr Η ενότητα με τίτλο “Perpetual Motif” περιλαμβάνει φωτογραφίες των τελευταίων οχτώ ετών μέσα στην πόλη -μια δική του φανταστική πόλη που γίνεται αντιληπτή μέσα από ένα παζλ αποσπασματικών εικόνων από διάφορες πόλεις που έχει επισκεφτεί και φωτογραφήσει. George Vogiatzakis | Perpetual motif  (self-published/ 05-2022) ISBN: 978-618-00-3762-3 Soft cover 96 pages, 52 photos Dimensions: 17x21cm To get yours, send an e-mail : gvo1967@yahoo.gr Γιώργος Βογιατζάκης | Perpetual Motif  (αυτoέκδοση / 05-2022) ISBN: 978-618-00-3762-3 Μαλακό εξώφυλλο 96 σελίδες, 52 φωτογραφίες Διαστάσεις: 17×20,7 εκ. Διάθεση από τον φωτογράφο: gvo1967@yahoo.gr George Vogiatzakis George Vogiatzakis was born in Athens (1967) where he lives. He studied Mechanical Engineer at National Technical University of Athens and Photography & Visual Language (Master of Arts) in MIddlesex University & Akto. His work has been presented in various photographic magazines and exhibitions (Benaki Museum -Athens, Photobiennale -Thessaloniki and others), while two of his photobooks have been published (2016 & 2022). Ο Γιώργος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα (1967) όπου και μένει. Είναι μηχανολόγος μηχανικός ΕΜΠ και κάτοχος Master of Arts «Φωτογραφία & Οπτική Γλώσσα» από το MIddlesex University & Akto. Φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά και εκθέσεις (Μ. Μπενάκη, Photobiennale -Θες/κη κ.α.), ενώ έχουν εκδοθεί δύο βιβλία του (2016 & 2022). Είναι μέλος του Φωτογραφικού Κύκλου. georgevogiatzakis.gr

GEORGE VOGIATZAKIS: “Perpetual Motif “ Read More »

ALVARO DEPRIT: “SW”

eng At home I always used to linger with curiosity at an old photograph of some of my Andalusian relatives. With the passing of years this photograph has given me an image of how I think Andalusia might be. “SW” is the result of approximately three years of research in the south of Spain, an area I did not know nor in which I have lived, but which is my family’s place of origin and current place of residence. To travel through Andalusia now that the global world has left its mark everywhere, even here, led me to reflect on the clash between contradictory elements in this land, that appears to hang in a balance between reality and fiction and that, wherever we go, lingers like the background of a film. A linguistic game that is between the discovery of memory and the creation of a new one. The Photographic language allows us to create echoes, re- verberations, flashbacks, the in- tegration of the present scene with the story of past conscious experiences. My intention has not been to reproduce the tangible aspects of a place, but to give shape to a body of memories and impressions born of my personal history or of something unconcluded. Concentrated in the images are visible apparitions whose existence is a mystery, while on the other hand, the mystery is something real in the mind, through the repeating, varying, developing and transposing elements of the memory. gr Στο σπίτι πάντα μου προκαλούσε την περιέργεια μια παλιά φωτογραφία κάποιων συγγενών μου από την Ανδαλουσία. Με το πέρασμα των χρόνων αυτή η φωτογραφία μου δημιούργησε μια εικόνα για το πώς νομίζω ότι μπορεί να είναι η Ανδαλουσία. Το «SW» είναι το αποτέλεσμα περίπου τριών ετών έρευνας στη νότια Ισπανία, μια περιοχή που δεν γνώριζα ούτε είχα ζήσει, αλλά η οποία είναι ο τόπος καταγωγής μου και ο σημερινός τόπος διαμονής της οικογένειάς μου. Το να ταξιδέψω στην Ανδαλουσία τώρα, που η παγκοσμιοποίηση έχει αφήσει το στίγμα της παντού, ακόμη κι εδώ, με οδήγησε να σκεφτώ τη σύγκρουση μεταξύ των αντιφατικών στοιχείων αυτής της χώρας, που φαίνεται να ισορροπεί μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, και όπου κι αν πάμε, παραμένει σαν το φόντο μιας ταινίας. Ένα γλωσσικό παιχνίδι μεταξύ της ανακάλυψης μιας ανάμνησης και τη δημιουργία μιας νέας. Η Φωτογραφική γλώσσα μας επιτρέπει να δημιουργήσουμε ηχώ, αντ- ηχήσεις, αναδρομές, την εν- σωμάτωση της παρούσας σκηνής με την ιστορία προηγούμενων ενσυνείδητων εμπειριών. Πρόθεσή μου δεν ήταν να αναπαράγω τις προφανείς πτυχές ενός τόπου, αλλά να δώσω μορφή σε ένα σώμα αναμνήσεων και εντυπώσεων που γεννήθηκαν από την προσωπική μου ιστορία ή από κάτι ανολοκλήρωτο. Στις εικόνες συγκεντρώνονται ορατές οπτασίες που η ύπαρξή τους είναι μυστήριο, ενώ από την άλλη το μυστήριο είναι κάτι πραγματικό στο μυαλό, μέσα από τα επαναλαμβανόμενα, μεταβαλλόμενα, αναπτυσσόμενα και μεταθετικά στοιχεία της μνήμης. Get the book, published by Ediciones Anómalas. Το βιβλίο “SW” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ediciones Anómalas. Alvaro Deprit Alvaro Deprit was born in Madrid and has been living in Italy since 2004. He studied German Philology in the ‘UCM’ of Madrid and ‘Otto Friedrich’ of Bamberg (Germany) and Sociology in the ‘Università D’Annunzio’ of Chieti (Italy). He focuses on the idea that the weave of the world comes from relational processes -the idea that reality is less solid than it appears. He is therefore interested in the narrative nature of identity seen as an emerging process and of the individual that exists as a relational pattern. Alvaro is the author of three books and his work has been exhibited in festivals and galleries in Arles, Rome, Barcelona, Madrid, London and New York and his clients and publications include L’Espresso, Newsweek, Playboy, Internazionale, Vanity Fair, New York Times, Das Magazin, El Periódico, The Fader, Riders, Bulletin, El Pais, NZZ, DLaRepubblica, The Guardian, British Journal of Photography. He won the PhotoEspaña Human Values Award, British Journal of Photography Award, Viewbook Contest, Fotocanal amongst others. Ο Alvaro Deprit γεννήθηκε στη Μαδρίτη και ζει στην Ιταλία από το 2004. Σπούδασε Γερμανική Φιλολογία στο «UCM» της Μαδρίτης και στο «Otto Friedrich» στου Bamberg (Γερμανία) και Κοινωνιολογία στο «Università D’Annunzio» του Chieti (Ιταλία). Επικεντρώνεται στην ιδέα ότι η ύφανση του κόσμου προέρχεται από διαδικασίες σχέσεων – την ιδέα ότι η πραγματικότητα είναι λιγότερο σταθερή από ό, τι φαίνεται. Τον ενδιαφέρει η αφηγηματική φύση της ταυτότητας ως αναδυόμενη διαδικασία και του ατόμου που υπάρχει ως σχεσιακό μοτίβο. Ο Deprit έχει εκδώσει τρία βιβλία και το έργο του έχει εκτεθεί σε φεστιβάλ και γκαλερί στην Αρλ, τη Ρώμη, τη Βαρκελώνη, τη Μαδρίτη, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη και παρουσιαστεί σε έντυπα όπως τα L’Espresso, Newsweek, Playboy, Internazionale, Vanity Fair, New York Times, Das Magazin, El Periódico, The Fader, Riders, Bulletin, El Pais, NZZ, DLaRepubblica, The Guardian, British Journal of Photography. Έχει κερδίσει τα βραβεία PhotoEspaña Human Values ​​Award, British Journal of Photography Award, Viewbook Contest, Fotocanal μεταξύ άλλων. alvarodeprit.com

ALVARO DEPRIT: “SW” Read More »